بازیافت لیوان کاغذی

بازیافت لیوان کاغذی – برای بیش از ۱۰ سال ، اقدامات در آمریکای شمالی برای انتقال لیوان های کاغذی پس از مصرف به جریان های بازیافت مسکونی و تجاری برداشته شده است. سرعت تغییر در سال گذشته به میزان قابل توجهی افزایش یافته است ، بخشی از آن در واکنش به تظاهرات بسیار گسترده و مانع های رسانه ای توسط فعالان محیط زیست است که به نظر می رسد پیام اصلی آنها این است: “لیوان های کاغذی قابل بازیافت نیستند. بیشتر فنجان ها در محل دفن زباله قرار می گیرند.

چرا نگرانی در مورد بازیافت لیوان های کاغذی یکبار مصرف وجود دارد؟

برآوردها از بخشهای کاغذ و بازیافت حاکی از آن است که هر ساله بین 600000 تا 800000 تن لیوان کاغذی یکبار مصرف مصرف کننده پس از مصرف در ایالات متحده و کانادا به طور مشترک استفاده می شود. این نشان می دهد که بیش از 50 میلیارد فنجان سالانه بسته به منبع داده ها و اندازه و ترکیب واقعی فنجان ها استفاده می شود. برای در نظر گرفتن مسئله فنجان ، بسته بندی کل خدمات غذایی در ایالات متحده ، از جمله بسته بندی های کاغذی و پلاستیکی ، بین 1 تا 2 درصد زباله های جامد شهری (MSW) را تولید می کند. از نظر دفع ، لیوان ها مشکل بزرگی نیستند، اما این سوال که آیا لیوان های کاغذی فراتر از یکبار استفاده ارزش دارند ، قابل بررسی است.

یک ماجرای تاریخی

لیوان های کاغذی یکبار مصرف اولین بار در اوایل دهه 1900 با اختراع لیوان کاغذی که به عنوان جام دیکسی معروف شد ، در ایالات متحده ظاهر شد.

این فنجان ها جایگزین فنجان های آشامیدنی مشترکی شدند که با افزایش نگرانی های بهداشت عمومی در چشمه های آب استفاده می شدند. بیمارستان ها و مدارس به دلایل بهداشتی به سرعت لیوان های کاغذی را تصویب کردند.

تحقیقات اولیه نشان داد که هزینه لیوان کاغذی برای هر بار استفاده کمتر از شستشو و ضد عفونی شیشه های قابل استفاده مجدد است و دوران لیوان یکبار مصرف آغاز شد.

لیوان های کاغذی که برای نوشیدنی های سرد و گرم استفاده می شوند از مقوا سولفات سفید شده جامد (SBS) با پوشش پلی برای ضد آب بودن ساخته شده اند.

ترکیب واقعی لیوان های کاغذی به میزان قابل توجهی متفاوت است ، اما اکثر آنها حداقل 90 درصد فیبر کاغذ هستند.

در اصل ، از پوشش رس یا موم برای ضد آب استفاده می شد. با این حال ، با توسعه پلی اتیلن (PE) ، پوشش ها و پوشش های پلاستیکی تقریباً به طور جهانی پذیرفته شدند.

استفاده از پلی اتیلن و مواد مرتبط برای آستر ، عملکرد بهتری را فراهم می کند و بر بوی و مزه های نامطلوب مرتبط با خاک رس و موم غلبه می کند.

امروزه اکثر فنجان ها با پلی اتیلن پوشانده می شوند ، که تخریب پذیر نیست. در حالی که بعضی از آنها از اسید پلی لاکتیک (PLA) ، بیوپلاستیک زیست تخریب پذیر استفاده می کنند ، اما نگرانی های دیگر در مورد PLA مانع از آن می شود که برنده آن بیش از حد PE باشد.

هنگام ارزیابی پایداری لیوان های کاغذی به طور کلی سه نوع سوال مطرح می شود:

آیا واقعاً به لیوان های یکبار مصرف احتیاج داریم؟ آیا لیوان های قابل استفاده مجدد می توانند به کاهش استفاده از فنجان های یکبار مصرف کمک کنند؟

چند درصد از فیبر موجود در لیوان بازیافت می شود و آیا فیبر بکر از جنگل های پایدار مدیریت می شود؟

آیا لیوان بعد از استفاده قابل بازیابی است؟ آیا می توان آن را بازیافت یا کمپوست کرد؟

لیوان های قابل استفاده مجدد

شانس ما برای بازگشت به دوران لیوان های مقدماتی و کاهش قابل توجه حجم لیوان های کاغذی یکبار مصرف چیست؟ تجربه استارباکس مثال خوبی از این چالش را ارائه می دهد.

استارباکس از سال 1985 انگیزه های مالی برای مشتریان فراهم کرده است تا لیوانهای قابل استفاده مجدد خود را بیاورند ، اما بیش از چند درصد این کار را انجام نداده اند. در سال 2008 ، یک ابتکار جدید امیدوار بود که 25 درصد از مشتریان را به آوردن لیوان های خود ترغیب کند ، اما این تعداد هرگز از 2 درصد گذشته نیست.

هنگامی که استارباکس در سال 2012 یک فنجان و درب پلاستیکی قابل استفاده مجدد به ارزش 1 دلار معرفی کرد ، پاسخ اولیه قوی بود. اما بیش از نیمی از بزرگسالان آمریکایی که در اوایل سال 2013 توسط یک شرکت بزرگ نظرسنجی مورد بررسی قرار گرفتند ، گفتند “آنها احتمالاً یا قطعاً نخواهند خرید.”

لیوان کاغذی خود به چندین دسته تقسیم میشود که در اینجا به چند نوع از آنها اشاره میکنیم، این لیوان ها شامل :

لیوان کاغذی دوجداره کرکره | لیوان کاغذی سه جداره

فیبر بازیافتی در لیوان های کاغذی

اگر آوردن ظروف قابل استفاده مجدد به مراکز خدمات غذایی عملی نیست ، در مورد افزایش فیبر بازیافتی لیوان های کاغذی یکبار مصرف برای بهبود پایداری چطور؟

مک دونالد ، بزرگترین زنجیره رستوران های سرویس دهنده سریع در ایالات متحده ، در لیوان های کاغذی خود از فیبر بازیافتی استفاده نمی کند ، اما این شرکت در بسیاری از بسته های روبرو با مصرف کننده دیگر ، از فیبر بازیافتی استفاده می کند.

آخرین گزارش های زیست محیطی ، اجتماعی و حاکمیت (ESG) این زنجیره نشان می دهد که در سال 2015 ، 53 درصد از بسته بندی های مبتنی بر فیبر مصرف کننده آن با استفاده از منابع “گواهی پایدار یا بازیافتی” ساخته شده است و هدف برای سال 2020، 100 درصد است.

مک دونالد زمینه تهیه فیبر از جنگل های پایدار را فراهم می کند اما درصد فیبرهای بازیافتی مورد استفاده در بسته بندی های آن را فراهم نمی کند.

استارباکس ، دومین زنجیره بزرگ سرویس سریع ، در کار با سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) برای اجازه دادن به 10 درصد فیبر پس از مصرف کننده در لیوان های کاغذی خود از اوایل سال 2006 پیشرو بود.

این شرکت در سال 2017 هدف خود را برای دو برابر کردن مصرف کننده عنوان کرد.

فیبرهای بازیافت شده در فنجان های کاغذی خود تا سال 2022 به 20 درصد می رسد. سایر محصولات استارباکس مانند دستمال ها نیز حاوی فیبر بازیافتی هستند.